Vrij Af

Vrij Af

Ik lag gisteren op mijn rug een balk boven mijn hoofd te voorzien van de eerste laag grondverf. Wat een snertklus. En ineens, nadat het in de grondverf stond allemaal, had ik er helemaal genoeg van. Er knapte iets. We zijn al sinds september met die zolderkamer bezig en we slapen daar ook al die tijd. Het staat dus al drie maanden overhoop en ik ben er helemaal klaar mee.

Ik ging zitten en rekende uit, dat ik met alles wat ik deze week nog gepland heb staan en de kinderen die deze week twee extra middagen vrij zijn, we met geen mogelijkheid nog voor de kerst mijn bureau en zithoekje op zolder kunnen terugbrengen naar een staat waarin je er ook daadwerkelijk iets mee kan.

En ik heb mijn chill hoekje nodig. NU.

Mijn man was het met me eens en ‘s avonds deden we alle verf in een kast, zetten de meubels op de plaats en haalde de stofzuiger nog eens goed door de ruimte. En toen heb ik heerlijk op mijn zitzakkie liggen lezen, bij mijn nieuwe zoutlamp die ik van de sint heb gekregen. En ik laadde weer op. Even niks en niemand, alleen ik….heerlijk!

Het was weer een goede les in écht kijken wat je nodig hebt en dat dan aan jezelf geven, ook al is het nog zo onhandig of onlogisch.

In mijn bedrijf kom ik het ook tegen. Er is nog zoveel wat ik wil doen en aan wil passen. Mijn website komt nog zó niet overeen met wat ik voor ogen heb. Ik heb nog zoveel ideëen voor blogs en freebies. En toch moet ik ook qua bedrijf echt nodig met vakantie. En dat ga ik doen!

Deze week rond ik nog af wat afgerond moet worden en dan neem ik lekker vrij af!

Daarom wens ik je bij deze alvast een fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar.

Ik ben in januari bij je terug!

Heb een fijne week!


Monique

p.s. Waar kun je even de boel de boel laten om meer aan jezelf toe te komen? Ik hoop voor je dat je dat jezelf kunt gunnen!

Saaie doelen met grote gevolgen

Saaie doelen met grote gevolgen

Vorig jaar november zat ik in het La Place restaurant van het net failliet verklaarde Hudson Bay mijn spiksplinternieuwe boek van Marie Forleo te lezen. Het heet “Everything is Figureoutable” of heel mooi vertaald naar het Nederlands “Alles is Uitvogelbaar” en het gaat over over doelen stellen en waarmaken. En haar insteek is dat je er altijd wel een weg voor vindt als je iets wilt en er aan werkt. Nu was dat geen nieuwe materie voor mij, maar ik houd van Marie’s stijl én van haar instelling dat je altijd iets nieuws kunt leren. En dat was ook zo.

Sinds ik in 2002 een boekje kreeg over time-management ben ik me er al van bewust hoe belangrijk het is je wensen en doelen onder woorden te brengen en er concreet mee aan de slag te gaan.

En hoe moeilijk het is.
Om te weten wat je wilt.
Om er in te geloven.
Om er aan toe te komen en er echt werk van te maken
En om het niet op te geven, als je per ongeluk wéér iets hebt gekozen wat niet helemaal blijkt te brengen wat je ervan verwachtte.
Om opnieuw te durven kiezen en er weer voor te gaan.

Toen ik vorig jaar met een kopje thee aan de opdrachten van Marie’s boek werkte, had ik bijvoorbeeld nét een punt gezet achter een driejarige zoektocht om mijn draai te vinden met lokale activiteiten, zoals yogales geven, rode tentbijeenkomsten begeleiden en labyrintwandelingen organiseren. Ik had me net beseft dat ik weer meer terug wilde naar online werken en coachen, omdat dat beter bij mijn leven past. Maar hoe?

En toen kwam het moment in het boek waarop je je nummer 1 doel moest kiezen. Nu ben ik behoorlijk creatief dus ik had veel doelen verzonnen en genoeg te kiezen. Maar ineens. Ineens zag ik het. Ik had net met mijn laatste 2 euro dat kopje thee besteld. Oké, het was het einde van de maand. Maar toch.

Zo genant. Ik schaamde me kapot, dat dit al zo lang mijn realiteit is. Ik verdien niet genoeg geld met wat ik doe. Hoe zou het zijn om dat onderhand eens om te draaien?

Wat als ik nu eens daar mijn nummer 1 doel van maak?

Mijn maag draaide zich om en ik voelde mijn innerlijke kind ontevreden de armen over elkaar slaan en mokken “waarom we niet gewoon wat leuks gingen kiezen”. Maar iets in me zette door en koos voor het geld doel:

#1 doel: Een gezonde financiële basis creëren

Sexy? Nee. Echt niet. Ontzettend vervelend dat dít nou mijn doel moest worden. Maar ik wist dat ik geen enkel ander doel kon kiezen, want geen geld meer hebben aan het einde van de maand, de voortdurende spanning van weten dat je een probleem hebt als er iets stuk gaat.

Te weinig geld hebben kost zó veel energie. Ik verlangde naar de rust en stabiliteit die het gaat geven als ik “mijn geldgepuzzel” opgelost zou hebben.

En zo kwam het dat ik een heel saai, on-sexy doel voor mezelf koos om aan te werken, boven alle andere verlangens en wensen.

Ik denk niet dat ik toen al aan zag komen wat voor een gigantische reis ik zou gaan maken door deze toewijding aan dit ene doel:

Het begon goed saai: met het vinden van een stabiele kleine bijbaan zodat ik nog wel de ruimte zou hebben om mijn coachingsbedrijf terug op te bouwen. Ik dacht er aan om life coaching en yoga te mixen, maar dat liep even anders. Ik liep tegen een opleiding Money & Businesscoaching aan die zó bij me paste. Ik besefte me dat ik hier zo veel in te leren had. En dat er over lezen niet genoeg was. Ik wilde zélf gecoacht worden. En het mooie is, dat ik ook een certificering kon behalen om zelf met deze materialen te coachen in mijn bedrijf.

Echt op geen enkele manier had ik vorig jaar gedacht toen ik geld op nummer 1 zette dat ik een jaar later een “Money Breakthrough Business coach” zou zijn.

En ik had niet kunnen vermoeden hoe sterk het werken aan dat geld aspect en het zakelijker zijn in je bedrijf invloed heeft op zo veel aspecten van mijn leven.

Ik ben gegroeid als coach, als mens en ik heb dit hele jaar eindelijk niet meer meegemaakt dat ik een stukje maand aan het einde van mijn geld heb. En als ik naar mijn verlanglijstje kijk en naar mijn visionboard, dan zijn er stiekem en moeiteloos een hele hoop anderen dingen spontaan gelukt!

Ik ben nog lang niet waar ik wil zijn met mijn financiën en mijn bedrijf, want ik ben pas net weer opnieuw begonnen, maar ik voel een weten en een vertrouwen in me dat ik er kom.

Ik heb echt mijn roeping gevonden, zo voelt het. Alsof alle puzzelstukjes in elkaar zijn gevallen.

Dus zo zie je maar, dat je soms een doel of wens moet kiezen, niet omdat het zo leuk lijkt, maar omdat het je de meeste groei gaat geven. Het obstakel is de weg, of zoals Marcus Aurelius zei:

“Wat in de weg staat, wordt de weg”

En zo is het!

___________________________________________________________________________

Als opwarmer voor mijn Glorieuze Geld Golf heb ik maandag 26 oktober een GRATIS online workshop waarin ik je help jouw gelddoel te stellen en waar te maken! Schrijf je hier in voor mijn inspiratiemails en je krijgt volgende week alle informatie!

Mijn 5 lessen van 2019

Een beetje laat, een terugblik-op-2019-blog, ik weet het. Maar de kinders hadden vakantie en een aantal jaren geleden heb ik besloten kerst gewoon weer leuk te vinden en lekker mee te eten en te nietsen, dus ik doe mijn “Adieu 2019” wat later.

Het terugblikken op mijn jaar en vooruit kijken naar het volgende is voor mij verplichte kost. Het is namelijk zó waardevol. Ik leer er altijd van, word milder over mijn fouten en blijer van de mooie herinneringen. Het voelt alsof ik dan pas echt vooruit kan. Ik laat bepaalde dingen los en pak andere dingen juist extra beet. En van dat proces, die terug -en vooruitblik wil ik je deelgenoot maken vandaag, wie weet heb je er wat aan 😉

Om het een en ander te stroomlijnen heb ik mijn bevindingen omgevormd tot een blog met 5 lessen die ik heb geleerd in 2019

TERUGBLIK OP 2019

1. SOMS MOET JE WEGLOPEN

2019 was voor mij een jaar van loslaten. Het jaar begon met keihard ontdekken – na járen energie stoppen in het oprichten en onderhouden van mastermindgroepen – dat die groepen me niet hielpen maar hinderden om volledig te zijn wie ik ben en mijn weg te vinden. En dat deed zeer. Ik moést weg. Van een groep die als familie voelde. En dat was een moeilijk afscheid. We kwamen al meer dan 13 jaar elke maand samen. Ik heb ze nog uitgenodigd met een geprinte brief per post, zo lang is dat geleden! 😉

Maar na de initiële frustratie en het verdriet, kon ik zien dat het goed was, voor iedereen beter. Soms moet je echt alleen op pad. En doe je er geen goed aan om anderen met je mee te willen nemen. Zeker niet als de anderen die richting helemaal niet op willen bijvoorbeeld 😉 Niet de beste manier om je met anderen te verbinden, kan ik je uit ervaring vertellen nu.

2. JE MOET JE LADDER NIET TEGEN DE VERKEERDE MUUR ZETTEN

Is dat niet een of ander spreekwoord wat ons zegt dat we de ladder van het succes moeten beklimmen? Dat is een prima beeldspraak, mits je de ladder tegen de goede muur zet! Een les die ik weer eens leerde dit jaar: Ik wilde toch doorgaan met live yoga nidra lessen gaan geven, omdat ik nu zo’n mooie ruimte had gezien met de perfecte omstandigheden dit keer, dat het wel goed moést gaan! Hier zou ik er wel de energie voor hebben die het vraagt om wekelijks lessen te geven!

Ik startte op en maakte reclame, maakte lessen en zette kopjes thee, ik gaf lessen en praatte na … en ik liep er totaal op leeg. Qua energie. En dat werd niet gecompenseerd door bijvoorbeeld … de inkomsten. En zo stond ik redelijk hoog op dat laddertje met twee aardig gevulde lessen met nog aardigere mensen en….. ik zag dat het niet goed was. Verkeerde muur. Ik ben stopt met live yoga nidra lessen geven eind november 2019.

3. OPEN EINDES ZIJN HET ECHTE LEVEN

En dan voeg ik daar meteen wispelturig aan toe, misschien ga ik ooit weer wél yogalessen geven. In boeken en films wordt het verhaal vaak netjes afgerond, maar in het echte leven zitten we helaas regelmatig met van die irritante filmhuis-open-eindes opgescheept. Open eindes zijn het echte leven. Dingen worden soms niet uitgesproken of afgemaakt. Zoals ik ooit eens ergens las: “Als je overlijdt staan er vast nog dingen in je agenda”. Het zij zo. Als je dit echter omarmt, dan wordt het ook veel makkelijker om knopen door te hakken en dingen niet af te maken. Ook al weet je niet wat je daarna gaat doen. Gewoon los laten, zonder die nette strik er omheen. En dat doet me dan weer denken aan een mooi gedichtje dat ik vroeger altijd las op de wc-deur van mijn favoriete danstent:

Als je van iets houdt, laat het dan los
Als het terugkomt, is het van jou
Komt het niet terug, dan is het nooit van jou geweest

En dat dat klopt heb ik afgelopen jaar óók ervaren. In 2017 stopte ik na vier jaar hard werken met mijn online coachingsbedrijf Persoonlijk Paradijs. Dat was een héél moeilijk afscheid, het was echt mijn passie en toch ging het niet meer (Ik schreef daar toen dit blog over). Maar het was goed om het los te laten. Ik heb veel dingen bijgeleerd waardoor ik het nu anders kan doen. En de ervaring dat de wens om mijn online bedrijf weer op te pikken tóch terugkwam, die heeft me gesterkt in de overtuiging dat dit écht bij me past.

4. DURF GEWOON TE WILLEN WAT JE WILT

En dat is een mooi bruggetje naar wellicht wel de belangrijkste les. Durf gewoon te willen wat je wilt. Wow! Wat kunnen we daar moeilijk over doen hè, om onszelf toestemming te geven gewoon te willen wat we willen. Ik wil een leuk leven, er uithalen wat er in zit, weten wat het maximaal mogelijke is voor mij, ik wil een bedrijf hebben dat bij mij past, ik wil de wereld verbeteren én ik wil veel geld verdienen met doen wat ik leuk vind en sinds dit jaar …… mag ik dat eindelijk gewoon allemaal willen van mezelf! Geen censuur meer. Na een jaar of wat mezelf in een te klein doosje te hebben gestopt, ben ik er zo over uit:

Ik faal liever keihard en super publiekelijk dan dat ik in dat te kleine doosje ga zitten wegvagen omdat het daar veilig is.

Ik wilde als kind al het podium op. Verhalen vertellen. Ik loop mensen altijd te bevragen en te stimuleren. Ik heb zovéél te zeggen, zoveel te vertellen. Ik wil zo graag anderen in volle bloei zien. Ik voel me zó geroepen bij te dragen aan een betere wereld voor de volgende generaties, voor moeder aarde. En daar ga ik gewoon voor…. met mijn online bedrijf. En dit keer weet ik dat ik mezelf daarin niet moet vergeten 😉

5. VAN JEZELF HOUDEN IS DE SLEUTEL

“Ik hou van mezelf en ik ben goed zoals ik ben”. Krijg jij het uit je smoel terwijl je het tegen jezelf in de spiegel zegt? Ik heb deze oefening lang gedaan, en regelmatig dat dacht mijn spiegelbeeld terug “Doe niet zo belachelijk, muts”. Maar door een samenloop van omstandigheden (lees: onsubtiele wenken van het universum) werd het boek “Je kunt je leven helen” van Louise Hay me dit jaar weer voorgelegd en ik vind het samen te vatten als: “Van jezelf houden is de sleutel tot alles”.

Ik deed de oefeningen, overwoog dingen opnieuw. Ik vergaf, ik vergaf, ik vergaf. En toen begon ik het te voelen. Het is goed om van jezelf te houden en de ene dag is dat makkelijker dan de andere dag. Maar door van jezelf te houden ga je zien dat het leven te kort is om genoegen te nemen met dingen die je niet voeden.

En dat is een mooi bruggetje naar de vooruitblik op 2020, want als ik één intentie heb, dan is het om er echt voor te gaan dit jaar. Voor wat ik graag wil doen, maar ook super spannend vind. Ik ga werken aan mijn grote wensen! En opruimen wat daar niet bij past.

Vooruitblik op 2020

Wenswerk

Een van die wensen is om mijn WensWerk boek ein-de-lijk af te schrijven. Ik ben er in 2015 mee begonnen, heb een pagina of 50 liggen en heb het daarna achterop het ‘to do’ stapeltje gelegd. Ik ben er van weg gerend. Ik heb het losgelaten maar het irritante ding komt steeds terug. En zo heb ik gaande weg ontdekt dat ik er niet aan verder schrijf omdat ik het lastig vind mezelf bloot te geven. “Wie zit daar nu op te wachten?” Denk je dan, maar eigenlijk is het “Shit, maar dát wil ik niet laten zien!”

Yep, kort gezegd: Eerst moet ik succesvol en perfect zijn, dan mag ik dat boek schrijven. En dat bleef ik denken terwijl ik wist dat mijn boek daar juist helemaal niet over gaat! Waar mijn boek over gaat is dit: Je hebt bepaalde verlangens die echt uit je ziel voortkomen en die soms moeilijk te vatten en te volgen zijn. Maar als je dat avontuur aan durft te gaan, dan kom je op zo’n mooie plek uit. Op een plek waar je het echt fijn hebt met jezelf. Precies daar waar je bent.

Je moet ervoor op reis en zonder verlangens en wensen, maak je die reis niet. Niet alle wensen kloppen. Zie mijn relaas hierboven 😉 Maar mét je wensen bezig zijn, het doén en aangaan, dát is waar het om gaat. Daar voel je een bepaalde levendigheid door die het leven de moeite waard maakt. Wat me doet denken aan een van mijn favoriete citaten van Anodea Judith:

We zijn niet op zoek naar de betekenis van ons leven
We zijn op zoek naar onze levendigheid
Want als we die gevonden hebben, is de betekenis van ons leven héél duidelijk

Dát. Daar ga ik voor in 2020!

En jij? Waar ga jij voor in 2020?

En aan welke tip heb je het meeste gehad?
Vertel het me hieronder op deze pagina in een reactie!


Meer inspiratie?

Schrijf je in voor mijn “Inspiratiemails” en ik stuur je iedere week, mooie woorden en fijne oefeningen om jezelf en je bedrijf krachtig in de wereld te zetten! Klik hier om je aan te melden!

Digitale detox

Afgelopen juni deed ik een digitale detox van een maand, want ik vond dat ik iets té vaak op een schermpje zat te staren. En dan ben ik volgens mij zelfs iemand bij wie het allemaal wel mee valt.

Ik was nieuwsgierig. Of ik het makkelijk of moeilijk zou vinden. En daarom maakte ik een digi-detox-plan voor juni 2019 en kreeg wonderwel ook man en kinderen aan boord.

In dit blog ga ik je vertellen hoe het was en hoe jij het ook kunt doen. Want het is een aanrader, een maand geen digitale input, dat kan ik je wel vertellen.

De aanleiding

Ik ben een enthousiaste informatieverzamelaar, ik vind het heerlijk om nieuwe informatie tot me te nemen, boeken te lezen, inspirerende filmpjes te kijken en naar goede interviews te luisteren. En daar is op zich niets mis mee, maar soms is het wat veel. Dan is er weinig tijd over om ook echt wat te doen met die mooie inzichten en ideeën die ik heb opgedaan. Wat me doet denken aan deze mooie uitspraak van inspiratiekaarten.nl:

“De bevrediging die (spirituele) kennis je geeft vormt een valkuil voor je zolang je die kennis niet leeft”.

www.Inzichtkaarten.nl



En daarnaast ben ik zo´n type dat het heel moeilijk vindt om te focussen als er veel afleiding is en laten we wel wezen, social media zoals facebook zijn erop gericht je aandacht af te leiden. Zo´n platform heeft één doel en dat is om jou zo lang mogelijk op dat platform te houden, want dat levert het meeste reclamegeld op.

Facebook verdient veel geld aan mensen zoals ik. Want het overkomt me regelmatig dat ik facebook open om iets nuttigs op mijn pagina te posten, of om iets op te zoeken op een pagina of profiel van iemand anders …. en dat ik 30 minuten later facebook afsluit en ontdek dat het me niet is gelukt dat ding te doen waar ik facebook voor opende.

Nu vind ik een beetje surfen en “info munchen” niet erg, maar weet je….
Die 30 minunten….dat is mijn kostbare tijd, die ik heb dan verkwanselt aan niets.

30 minuten leven weg, waarin ik zoveel had kunnen doen mét bewustzijn.

En dit steekt, want ik ben iemand die veel wil doen en bereiken. Ik heb doelen. En dát is de aanleiding geweest voor mijn digi-detox. Ik keek ergens in mei naar mijn doelen voor 2019 en besefte me dat ik eigenlijk nog niet veel had bereikt. Tijd om het een boost te geven. Om meer tijd en aandacht naar mijn doelen te sturen. En waar kun je extra tijd vandaan halen? Inderdaad. De tijd die iedere dag ongemerkt verloren gaat aan `het blauwe gat´ dat facebook is, mailen, appen, het surfen op internet en aan kanalen zoals Netflix.

Want ook dat is een ding. Ik ben dol op verhalen, ik schrijf graag en films en series kijken vind ik gaaf. Dat zou ik als hobby kunnen zien. Maar als je een leuke serie ontdekt en dan vervolgens alle opeenvolgende avonden een uur gaat zitten kijken, dan riekt dat weer meer naar verslaving. Ik ben zelfs blij als er een serie in slechts 1 aflevering per week verschijnt (Hoera voor Star Trek Discovery), zodat je net als vroeger een week reikhalzend uit kon zien naar een volgende aflevering én die week 6 uur tijd over had om aan iets anders te besteden. Een goed gesprek bijvoorbeeld. Of zelf een verhaal schrijven.

Hoe pak ik het aan?

Hoe ga je stoppen met het digitale? Ik heb veel ervaring met stoppen met roken (ik ben er nu gelukkig vanaf) en ik weet dat een goede planning helpt. Van te voren bekijken waar je moeilijkheden kan verwachten en hoe je het soepel kunt laten lopen. Definiëren wat er wel en niet onder valt. Zo besloten we dat mails, apps en persoonlijke berichten vallen onder de categorie communicatie en wel mochten in de detox maand. De grootste moeilijkheid was dat ik social media inzet voor mijn bedrijf en mijn yogalessen. En dat ik in die maand wel moet kijken of ik geen berichten mis. Zo heb ik het uiteindelijk aangepakt:

Social Media zoals facebook, instagram en youtube

De apps voor deze kanalen haalde ik van mijn telefoon. Ik besloot dat ik zo’n één keer per week even snel via de laptop zou checken of ik niets miste waar ik op moest antwoorden en het dan weer sluiten.

Nieuwsbrieven van interessante mensen

In mijn email programma heb ik regels aangemaakt waardoor nieuwsbrieven van interessante mensen en organisaties niet in mijn inbox landen, maar in een submap die ik “Leesmap” heb genoemd. Zo beheer ik mijn aandacht doorgaans. Die leesmap gaat alleen open als ik informatie tot me wil nemen en niet tussendoor. Voor deze detox maand besloot ik dat ik er een maand niet naar zou kijken, want deze nieuwsbrieven staan vol met links naar video’s en blogs etc.

Netflix en tv

Dit was simpel. Gewoon niet aanzetten deze maand. Ik kijk nooit naar tv programma’s en op Netflix kijk ik nooit meer dan een uurtje op een avond. Maar toch. 7 avonden dat uurtje opsparen en ik heb een werkdag tijd over om te besteden aan mijn wensen en welzijn.

Man en kinders

Het was voor mij geen halszaak dat man en kinderen meededen, maar vooral voor de kinderen leek het me een goede les. Man deed meteen mee en de kinderen vertelden we dat we een soort “uitdaging” aangingen en een maand geen “schermpjes” gingen kijken. We zeiden dat we dat deden omdat we meer tijd over wilde houden voor leuke dingen. En we beloofden hen dat ze iets leuks mochten kiezen om te doen als ze het een maand zouden volhouden. Ze kozen binnen 10 seconden voor een pretpark. Deal.

Hoe het ging

Geen social media = eitje

Ik vond het in het begin even lastig. Het was onwennig om mijn telefoon te pakken en na het mailtjes en appjes checken klaar te zijn. Geen facebook en instragram op de telefoon. Als de apps er nog wel op hadden gestaan had ik vast gesmokkeld. Ik keek alleen zo’n 3 keer per week op de laptop of er berichten waren. Dat was eerst even een kwestie van streng zijn voor mezelf en de meldingen alleen scannen. Maar na een weekje was het makkelijk om alleen te scannen. Ik werd er niet meer ingezogen. Sterker nog, ik heb nog maanden zonder de apps en de social media gedaan. Heerlijk rustig.

Geen video’s en series = vakantiegevoel

Om geen netflix te kijken en geen youtube video’s aan te zetten tijdens de lunch bijvoorbeeld, dat vond ik wat moeilijker. Maar ergens in de eerste week zaten mijn man en ik ‘s avonds laat nog buiten van de mooie zomeravond te genieten en verzuchtten we: Het lijkt wel of we op vakantie zijn. Echt. Dat is zó maf. Waarom houden we dat er niet in?

Geen nieuwsbrieven en informatie = uitzonderingen nodig

Wat moeilijker was: Niet in de “leesmap” kijken van mijn mailbox. Ik merkte al snel dat ik een paar uitzonderingen moest maken. Eerst voor mensen bij wie ik iets van heb gekocht wat soms aankomt in mijn mailbox. En langzaam aan gedurende de maand maakte ik ook nog een uitzondering of twee voor mails van mensen waar ik altijd naar uitkijk. Die ik bewust miste. Dat is iets anders dan bingewatching toch? Mmmm, grijs gebied was het.

De kinders = wonderlijk wel

Met verwondering keek ik naar de kinderen, ik was erop voorbereid dat het de eerste week moeilijk zou zijn om ze over te halen zich aan de “uitdaging” te houden, maar ….. er gebeurde helemaal niets. Ze vroegen niet of ze iets mochten kijken of een spelletje mochten doen. Ik hoorde ze later wel een keer zeggen tegen een vriendinnetje dat we een maand niets keken en daarna naar dat pretpark zouden gaan. Ze waren er zich dus wel bewust van. Maar ze leken het helemaal niet moeilijk te vinden. We merkten wel dat uitzonderingen nodig waren, op school en bij vriendjes mochten ze wel meedoen als er een scherm aan te pas kwam. Voor de rest van de maand hebben ze heerlijk gespeeld. Ook hier was het “net alsof we op vakantie waren”. Echt heel fijn.

Na de detox

In de laatste dagen van juni vroeg mijn jongste dochter voor het eerst hoe lang het nog duurde. En ik merkte dat ik sommige dingen graag weer wilde kunnen doen (mijn leesmap, af en toe wat kijken), maar sommige dingen ook niet terug wilde (facebook, instagram). Ik heb nog een weken de apps van mijn telefoon gelaten, maar na de zomervakantie moesten ze er weer op. Ik heb een online programma wat 1 oktober gaat draaien (De Magie van Yoga Nidra), dus het hoort erbij voor mij. Deel van het werk.

Al met al vond ik het heel fijn om minder met mijn hoofd in “the cloud” te zijn. Ik kan het iedereen aanraden eens een maandje zonder te doen. Dan ga je ook echt zien wat je wel de moeite waard vind en wat niet. En je gaat ook zien wat voor tijd je overhoudt voor andere dingen. Dat motiveert ook. En een maandje zonder is iets wat ik zeker vaker ga doen. Sterker nog: Ik heb mijn volgende detox al gepland, in november ga ik weer lekker uitschakelen en de overgebleven tijd spenderen aan mijn schrijven van mijn boek.

Ik heb nog een maand of twee zonder netflix gedaan en ik wilde dat graag zo houden, maar toen werd the Dark Crystal: the age of resistance” uitgezonden en moést ik wel kijken 😉
Met mate mooie dingen kijken mag. Sterker nog, dat is heel heilzaam!

En jij

Ik ben benieuwd of ik je met dit blog heb geïnspireerd om ook eens te digi-detoxen.

Hier mijn plan van aanpak nog een keer op een rijtje:

Stap 1:

Neem tijd om te bepalen wat wel, wat niet. Wie doet er mee? Wat doe je als het moeilijk wordt?

Stap 2:

Maak het leuk, bedenk bijvoorbeeld een beloning en maak vooraf een lijst met leuke alternatieven om te ondernemen op de momenten dat je bijvoorbeeld voor de tv hangt.

Stap 3:

Ga ervoor op een een goed uitgekozen moment, baken het duidelijk af.

Stap 4:

Ben lief voor jezelf. Zie het als onderzoek en ben niet te kwaad op jezelf als niet alles lukt. Het is geen “way of life” maar een gereedschap om meer bewuste keuzes te maken voor je tijd.

Succes als je ervoor gaat en altijd fijn om jouw reactie te lezen, je kunt die hieronder plaatsen!

Liefs
Monique


Meer inspiratie?

Schrijf je in voor mijn “Liefdesbriefjes” en ik stuur je om de twee weken een mail met inspiratie, mooie woorden en fijne oefeningen om werk te maken van je wensen! Klik hier om je aan te melden voor de liefdesbriefjes!

Een magische reis naar binnen

Ik heb een supermooi online programma “De Magie van Yoga Nidra”. Dit is erg geschikt voor je als je beter in contact wilt staan met jezelf en je intuïtie en vernieuwing zoekt in je leven. Als je er klaar voor bent je ziel het roer in handen te geven en op avontuur te gaan. Al werken we óók aan je bewuste wensen in dit programma. Het is een reis van 5 weken, die je daarna vaker kan doen, met begeleiding in de vorm van een facebookgroep en regelmatige coachingscalls. Ga op innerlijk avontuur! Hier vind alle informatie: De Magie van Yoga Nidra

Coaching

En als je na het lezen van dit blog het gevoel hebt “JAAAAAA” ik wil ook uit dat te kleine doosje en je hebt hulp nodig om op gang te komen, dan is een coachingstraject wellicht passend voor je. Een eerste stap is dan om een ontdekgesprek met mij aan te vragen.
Hier vind je alvast wat informatie: Coaching

Cirkels van bakstenen in de grond

Gisteren zag ik mijn labyrint omschreven worden als “cirkels van bakstenen in de grond” in een ambtelijk rapport. Ik moest er wel om lachen. Als kenner vergeet je wel eens dat niet iedereen weet wat een labyrint is. Een labyrint is een patroon waarin één weg naar binnen cirkelt. Het ziet er vaak uit als een doolhof, maar dat is het niet. Als je dit patroon wandelt kun je niet verdwalen. Je volgt gewoon het pad. Het staat symbool voor je levenspad. Het wandelen is meditatief, maar het kan ook inzichten geven op vragen die je stelt. Ik heb hele wonderlijke dingen meegemaakt in labyrinten. Met de bouw van dit labyrint als voorlopig hoogtepunt.

Ik vind de omschrijving “cirkels van bakstenen” grappig omdat het het labyrint helemaal terug brengt naar wat het fysiek en simpelweg is. Het klopt. Het zijn een aantal cirkels in de grond van baksteen. Het doet me denken aan een Star Trek aflevering waarin buitenaardse wezens de mensen beschrijven als “ugly bags of mostly water” (lelijke zakken voornamelijk gevuld met water). Zo kun je het zien. Het klopt wel. Maar dan mis je een hele hoop. En hoe maak je dat dan duidelijk?

Als ik kijk naar mijn cirkels van baksteen, dan zie ik een wonderlijk pad wat me veel heeft gebracht. Een pad wat ik met plezier bewandel, simpelweg naar binnen gaan. En weer naar buiten. Ik herinner me de troost en antwoorden die ik vond, al lopende tussen die paden van baksteen. En stilte. En genieten. En connectie ervaren met de natuur om me heen, met mezelf en met iets wat groter is dan mezelf.

En als ik kijk naar die cirkels van baksteen, dan herinner ik me de maanden die ik er aan heb gebouwd. Met een beetje hulp, maar 70% van de stenen heb ik echt zelf met blote handen in de aarde gelegd. Met de intentie om er een mooi magisch wandelpad van te maken. Me afvragend of het zou werken. Want nadat ik het veldje had geregeld waar ik mocht bouwen (wat geheel toevallig en vanzelf ging, op zijn “labyrints”) dacht ik dat ik een labyrintbouwer zou regelen die er een voor mij kon maken. De labyrintbouwer die ik benaderde reageerde terug met “Ik kan dit labyrint niet voor je bouwen, dat is jouw proces. Je kan veel zelf”. Ik was verrast. Voor de eerste keer overwoog ik het zélf te doen. Cirkels van bakstenen ingraven, dat ik dat kon, dat geloofde ik wel. Maar wie maakt het dan magisch?

Ik besloot het te proberen. Ik had wel wat vaardigheden in energiewerk en magie. Ik zou wel zien hoe ik het magisch kon maken nadat ik die bakstenen had gelegd. En zo besloot ik het proces aan te gaan. En te bouwen. En al bouwend besefte ik me dat het net is als met een labyrint wandelen. Het ís gewoon magisch. Inzichten kwamen tijdens het leggen. En mooie toevalligheden. Ik kreeg meer inzicht in mezelf, de natuur en ik ervoer iets wat groter was dan mezelf. Ik hoefde niet meer te doen dan die cirkels van bakstenen met intentie in de grond te leggen en de magie kwam vanzelf.

Alles is magie, als je je ervoor open stelt.

Dit was de mooiste les van alles. En ik zag weer in hoe veel ik voor elkaar kon krijgen. Dat ik dit voor elkaar kon krijgen. Ik heb in de regen en de kou gezeten. Ik heb het op willen geven en toch weer niet. Tegenslagen. Een hele bouwdag regelen met 4 mensen die komen helpen. Ging niet door. Regen. Niet te plannen. Een dag onverwacht goed weer, dan toch snel zelf even op de fiets stappen en een halve kring leggen.

Ik heb genoten van de vrede die graven en stenen leggen me gaf. Alleen tussen de bomen. Een hert zien. Libellen. Onverwacht vaak die zon die ging schijnen door de wolken. De inzichten die ik al bouwend kreeg. Van binnen naar buiten. Ik ging naar buiten. En ik dacht aan alle mensen en kinderen die hier in de toekomst zouden wandelen en genieten van het pad. Heel misschien kon het wel blijven! Ik groef door en zette door.

Precies op de dag dat ik – moe, koud en nat – de laatste steen in het labyrint legde (op vrijdag 22 november 2017 om precies te zijn) hoorde ik dat er problemen waren ontstaan met de bruikleenovereenkomst op het gebied, een voormalig mobilisatieterrein van defensie dat te koop staat. Op de plek waar ik mijn labyrint heb neergelegd, stond voorheen een loods met uniformen en wapens. Vandaar de naam “Vredeslabyrint”. Symbolisch. Alles kan transformeren. Op deze plek is een mooi bos ontsproten en de afgelopen jaren heeft een groep enthousiaste groenliefhebbers het terrein mogen gebruiken voor natuureducatie projecten (zie: het Groeilokaal).

Op de dag dat ik het labyrint af had hoorde ik dat we er niet lang meer konden blijven, in dat gebied. Anders dan gedacht. En dat die labyrintwandelmiddagen die ik wilde organiseren en waar ik al bouwend van droomde… niet door konden gaan. Teleurstelling.
Woede ook. Wat is dit nou? Waarom loopt dit zo? Ik was kwaad. “Bouw ik dit hele labyrint, met een wilskracht die ik gewoon niet onder woorden kan brengen en dan heeft niemand er wat aan!?” Het duurde even voordat ik het labryint kon horen dat me toefluisterde: “Jij hebt er wat aan lieverd, jij kan mij nu bewandelen.” Ik liet dat besef binnenkomen. Wat ik doe voor anderen, maar niet voor mezelf.

En er waren meer lessen. Zo werd ik geconfronteerd met mijn eigen onmacht om “als een grote meid” met deze nekslag om te gaan. Ik jankte en schopte ruzie. Maar hierdoor leerde ik ook accepteren en “sorry” zeggen. Ik leerde geduld hebben. Overgave. Ik leerde dankbaar te zijn toen er een heel klein beetje ruimte kwam om wandelingen te organiseren. Ik moest accepteren dat ik op de openingswandelochtend (midwinter) geveld werd door buikgriep en zelf het hele feestje moest missen. Ik leerde weer eens dat je niet meer kunt doen dan je best, maar dat je niet alles in de hand hebt. Nederigheid. Loslaten. Maar het eerst helemaal voelen. Verdriet. Je wonden likken. Dankbaar leren zijn voor het stukje dat je wél krijgt, al is het niet het stukje dat je wilde.

In januari van dit jaar leek het er nog op dat we heel 2018 in het gebied zouden kunnen blijven, maar helaas is dat niet mogelijk gebleken, Deze week kwam het bericht dat ik het labyrint nu af moet gaan breken. Ik heb er een half jaar van kunnen genieten. Toen dit bericht onverwacht kwam heb ik weer gehuild en ben ik woedend naar het labyrint gefietst. Ik stond er en riep “Waarom? Ik heb met 100% overgave en moed die intuïtie gevolgd om dit te bouwen. Waarom krijg ik deze ervaring opgeserveerd?” Geen antwoord dit keer. Alleen verdriet en woede. De volgende ochtend in mijn yoga nidra les kwam ik dit citaat tegen in het script dat ik maanden geleden maakte:

“Wanneer je verdrietig bent, kijk dan opnieuw in je hart en zie dat je huilt om wat je vreugde schonk.” ~ Khalil Gibran

En in de vergadering met de anderen mensen die ook alles op moeten ruimen en nog geen nieuwe plek hebben om verder te gaan met hun natuureducatie projecten voelde ik het ook. Het is óók gewoon uitzonderlijk mooi en bijzonder geweest dat we hier iets hebben mogen maken. Blijft nog het verdriet om die 18 hectare natuur die mogelijk omgebouwd wordt tot industrieterrein. Laten we hopen dat het verkocht wordt aan iemand die het groen laat staan, echt, het is zo zonde!

Na de vergadering liep ik het vredelabyrint weer. Ik zag de torretjes, spinnetjes en andersoortige beestjes over het pad schieten en ik besefte me dat ik tijdens het bouwen nauwelijks een insect heb gezien. De bodem was toen een dorre, zanderige boel. Mijn labyrint heeft echt wat gedaan voor de natuur. Ik vond ook een uilebal en konijnenkeutels op het pad. Ik heb eerder wel eens een hoefafdruk van een ree gevonden. Het labyrint was een natuuraltaar waar meer wezens van genoten!

Er zijn niet veel mensen komen wandelen op de wandelmiddagen. Er stond nog een wandeling gepland op 17 juni 2018. Dat word dan de laatste. En ik heb er vrede mee gesloten. Het was niet voor velen, het was een kado voor mij. En voor de beestjes. Deze cirkels van bakstenen in de grond. Je kan niet alles delen. En je kan iemand die niet meer wil zien dan bakstenen, niet meer laten zien. Sommige dingen zijn maar voor even, maar ik had het niet willen missen.

De mensen van het Groeilokaal zoeken een nieuwe plek. Om kinderen en volwassenen te laten zien hoe zeer wij de natuur nodig hebben en hoe zeer wij onderdeel van de natuur zijn. Er komt een petitie(die vind je straks hier).Ik heb aangegeven niet mee te gaan naar een eventuele nieuwe plek, omdat ik het me simpelweg niet kan veroorloven nog een keer maanden te bouwen aan een labyrint.

Maar ik was er gisteren en terwijl mijn man het labyrint liep, lag ik met mijn jongste dochter op een berg zand en maakten we een mini labyrint van steentjes en takjes “voor de beestjes”. Heerlijk. En toen voelde ik het. Het was gewoon heel erg fijn. Gewoon bouwen. Misschien doe ik het toch nog wel een keer. Wie weet. Maar voor nu ben ik dankbaar. Dit labyrint zit in mij.


Meer inspiratie?

Schrijf je in voor mijn “Liefdesbriefjes” en ik stuur je om de twee weken een mail met inspiratie, mooie woorden en fijne oefeningen om werk te maken van je wensen! Klik hier om je aan te melden voor de liefdesbriefjes!

Een magische reis naar binnen

Ik heb een supermooi online programma “De Magie van Yoga Nidra”. Dit is erg geschikt voor je als je beter in contact wilt staan met jezelf en je intuïtie en vernieuwing zoekt in je leven. Als je er klaar voor bent je ziel het roer in handen te geven en op avontuur te gaan. Al werken we óók aan je bewuste wensen in dit programma. Het is een reis van 5 weken, die je daarna vaker kan doen, met begeleiding in de vorm van een facebookgroep en regelmatige coachingscalls. Ga op innerlijk avontuur! Hier vind alle informatie: De Magie van Yoga Nidra

Coaching

En als je na het lezen van dit blog het gevoel hebt “JAAAAAA” ik wil ook uit dat te kleine doosje en je hebt hulp nodig om op gang te komen, dan is een coachingstraject wellicht passend voor je. Een eerste stap is dan om een ontdekgesprek met mij aan te vragen.
Hier vind je alvast wat informatie: Coaching

Je intuïtie volgen

Je intuïtie volgen is niet zo makkelijk als het klinkt.

Het krijgen van intuïtieve ingevingen is het probleem niet:

Sta of zit stil
– Richt je aandacht naar binnen
– Vraag of er boodschappen voor je zijn.
– Of dat er iets is wat je moet weten.

En dan is de kunst om goed op te letten wat het eerste is dat er bij je boven komt. Het kan een woord of een beeld zijn, of een liedje bijvoorbeeld. Zo makkelijk is het om je intuïtie aan te spreken. Kaas maken van wat er boven komt, dát is dan alweer een stapje moeilijker. Je intuïtie kan in een onbegrijpelijke verpakking zitten. Het kan een woord, zin of beeld zijn waarbij je eigenlijk alleen maar vraagtekens hebt, in plaats van dat je denkt. “Ja, doen we!”

“Wat betekent dit voor mij?” is de vraag die je jezelf dan stelt en je moet er ook vrede mee hebben als het antwoord nog even op zich laat wachten.

Dat je maffe of “teleurstellende” berichten kun krijgen van je intuïtie besefte ik me laatst weer toen ik in mijn aantekeningenmap doorbladerde en een kladje tegen kwam met de intuïtieve ingevingen die ik vorig jaar kreeg in een mooi, groot labyrint dat ik wandelde. In het midden vroeg ik “Zijn er boodschappen voor mij?” Ik bleef stil staan en observeerde wat er bovenkwam.

“Nee, nu even niet.”

Pardon? Ik zuchtte en ging zitten. Misschien moest ik gewoon heel even wachten? Dat deed ik. En daarna verstilde ik weer en keek weer naar binnen. “Joehoe, zijn er boodschappen voor mij, is dat “even” nu al voorbij?” Nope. Er kwam niets. En toen bedacht ik me dat ik de appel kon eten die in mijn tas zat.

“Eet een appel” Ik grinnikte. Dat was dan de verlichte boodschap van vandaag! Ik pakte de appel uit mijn tas. En at hem op. En genoot van de zon op mijn huid en het relaxte “down to earth” gevoel dat ik altijd krijg van labyrint lopen. En al knabbelend besefte ik me dat die appel misschien toch wel een boodschap was. Om mezelf beter te voeden. Gewoon.

eet een appel boodschap intuïtie

Nu, meer dan anderhalf jaar na die “eet een appel” boodschap weet ik dat het een goede hint was. Echt zo’n typische intuïtieve boodschap die je over het hoofd kunt zien omdat het te simpel en te onleuk is. Je intuïtie zegt namelijk vaak van die hele zinnige, kleine, gezonde, no-nonsense dingen. Die niet altijd makkelijk of leuk zijn. Je moet er gewoon vaak niet te veel over nadenken. Enne…..incasseren soms.

Ik kan je nog veel meer rare intuïtieve invallen noemen. Met hele mooie uitkomsten. Zoals vorig jaar toen ik in mijn rode tent een meditatie begeleidde waarin ik de deelneemsters kennis liet maken met hun muze (het thema was creativiteit). En zonder dat ik er wat aan kon doen, kwam mijn muze opdagen. Zijnde……die travestiet uit de film “Priscilla queen of the desert”. Juist ja. Ik heb echt de dag erna toen ik alleen thuis was nóg een keer geprobeerd een andere muze te krijgen…..maar nee. Dit was hem/haar toch echt:

Inmiddels heb ik met het beeld van deze muze gewerkt, ik heb de film laatst nog gekeken. En ik vind er veel inspiratie in. Het is een mooie film met een goed verhaal en het herinnert me eraan hoe veel ik van schrijven, lezen en films kijken houdt. Hoe dat me voedt. En Priscilla vertelt me ook dat ik “vol uit” moet gaan en niet bang moet zijn voor reacties. Mooie muze hè! Al duurde het even voordat ik haar omarmde, Priscilla is me nu heel dierbaar.

Ik denk dat ik dit blog schrijf om mezelf eraan te herinneren dat het eigenlijk altijd goed komt, als je je intuïtieve ingevingen omarmt. Ook als ze minder leuk zijn om te omarmen. Zoals de boodschap die ik zo ongeveer bij elke intuïtieve oefening krijg dit jaar:

Als ik vroeg “Wat ik moet doen met mijn bedrijf, mijn diensten?” – NIETS
Als ik vroeg “Wat kan ik doen om meer in de flow te komen? – NIETS. RUSTEN.
Met alles wat ik wilde ondernemen. Het antwoord was steeds niets. En dat is behoorlijk vervelend als je een bedrijf hebt. En dus ploeterde ik toch maar gewoon door, dan maar niet met intuïtieve begeleiding… Tot 8 juli 2017. Mijn bedrijf Persoonlijk Paradijs bestond vier jaar die dag. Ik zou dat eigenlijk vieren met een Vollemaansfeest, een te gekke workshopdag -en avond met labyrint lopen, yoga, heerlijke gezonde biologische cuisine, oogkussentjes van lavendel en Pukka thee in de goodiebags en meer van dat moois. Maar ik verkocht geen enkel kaartje en het hele feest ging niet door – NIETS

Ik vierde het toch, mijn vierjarig bestaan met mijn twee business-brainstorm-vriendinnen. Dat was fijn. En toen ik thuis kwam, zag ik de volle maan en besloot ik nog een volle maan meditatie te luisteren in de tuin. In de meditatie kwam een moment waarop je een boek mocht openen en je zou zien “wat er voor je lag”. En je raad het al. Hieronder volgen mijn aantekeningen van die nacht. Dit heb ik bijna letterlijk zo geschreven die nacht:

Mijn boek had een rood fluwelen kaft.
Ik deed het open: Lege bladzijde.
?

Niets!
Moest meteen lachen.
Weer niets!

En toen glimlach.
De lege pagina, het blanco vel.
Heel fijn en gelukkig voelde ik me. Er stond niets en ik deed het dicht en omhelsde het boek.
Tijd om lekker te gaan leven wat ik de afgelopen jaren hebt geleerd.
Persoonlijk Paradijs vervaagt, net ook echt besloten … Ja, het is klaar in de oude vorm. Persoonlijk Paradijs. Dit hier vandaag is mijn nieuwe begin.

En het begint met die lege pagina.
Ik hoef niets mee te nemen van Persoonlijk Paradijs.
Het mag wel natuurlijk. Maar niets hoeft. Carte blanche.
Feeling good.
Ik zag ook yoga trouwens. Lekker gaan doen dat lesgeven!

PERSOONLIJK PARADIJS IS KLAAR

Het is mijn route geweest en ik voel me zoals Dorothy in “The Wizard of Oz” die thuiskomt.
Wat een tocht is het geweest.
Wat ben ik gegroeid.
Dát is waarom we op reis gaan.
Ik zag daar laatst zo’n mooie quote over van the lightmaiden

quote lightmaiden terry pratchett

Ik voel me dankbaar dat ik vanavond bij mijn vriendinnen kon zitten en mijn verhaal kon doen en het voelt zo fijn dat mijn besluit niet uit pijn komt nu.
Het is goed zo.
Mijn Vollemaansfeest.
Wat heb ik veel bereikt, al is het niet uiterlijk zozeer te zien, ik weet het… en daar gaat het om.

deep changes