Vorig jaar januari nam ik een sprong in het diepe, schoolde me om tot businesscoach en nam me heilig voor te gaan netwerken. Live. Ik zou ze allemaal afgaan. Dat was me net weer verteld in de opleiding. Om klanten te krijgen moet je met zoveel mogelijk mensen praten over wat je doet. En daarom nam ik me voor alle netwerkbijeenkomsten in de regio af te gaan, alle “open coffee’s” en kvkstartersbijeenkomsten. Ja, zelfs de “bitterballenborrel” zou ik als bijna levenslange vegetariër visiteren, jawel! Ik zou het netwerkvarkentje wel eens wassen!

Gelukkig kwam toen de Corona crisis. Geintje. Maar toch. Ik dacht er regelmatig aan “dat ik eigenlijk zou moeten” en vond het stiekem helemaal niet erg dat dat nu niet kon. Ik denk ook echt dat het niet voor me had gewerkt, ook al zegt men vaak dat dit de manier is om klanten te krijgen. Maar een ruimte binnenlopen en babbelen met volslagen onbekenden die eigenlijk allemaal naar klanten lopen te hengelen, dat voelt ongemakkelijk en ik geloof niet dat ik dan in de goede energie bezig zou zijn geweest. Misschien werk het voor anderen, maar voor mij werkt het niet.

Zelfverzekerd streepte ik het van mijn “to do” lijstje. Ik hoef niet te netwerken. Punt.

Maar na een tijdje begon het te knagen. Is dit niet gewoon een gevalletje weerstand? Dat ik een goede reden verzin om bepaalde lastige dingen niet te doen? Want ik herinnerde me ook dat ik in de tijd dat ik begon als life coach, ik wel degelijk klanten heb gekregen door netwerken. Ik ging bijvoorbeeld meedoen aan een leuke ondernemende vrouwengroep, maandelijks op dinsdagavond omdat ik dacht “Dat lijken me leuke vrouwen en ik steek er allicht wat van op om met hen van gedachten te wisselen over ondernemen.” Ik zag het niet als netwerken omdat ik er met plezier heen ging en was helemaal niet bezig met het idee dat ik daar klanten zou gaan vinden. De goede energie. En daar kwamen klanten van. Via via. En hele leuke ook nog!

En ik heb klanten overgehouden aan kennismakingen die voortkwamen uit dingen die ik voor de lol deed, zoals een tekencursus.

Wat logisch is, want uiteindelijk wil je werken met mensen met wie het klikt en waar kom je die tegen? Op plaatsen waar je lol hebt! Dan vertel je ongedwongen over wat je doet (goede energie) en hey…. dat kan zomaar een match zijn met wat de ander al een tijdje zoekt! En dat…. dat was ik even vergeten, dat verschil. Zo gaat dat soms.

Ik hoorde het laatst besproken worden in de context van “de ouderwetse mannelijke” manier van ondernemen en de nieuwe manier van vrouwelijk ondernemen. In het oude model probeer je zo veel mogelijk mensen te bereiken en laat je vooral zien wat je te bieden hebt, in het nieuwe ondernemen ga je voor het oprecht contact met de specifieke groep mensen die jij als klant wilt en je gaat kijken hoe je hen van dienst kunt zijn. Ik heb voor mezelf een nieuwe naam verzonnen, voor die vrouwelijke manier. In plaats van netwerken, ga ik “netspelen”. Eens kijken of dat me uit de weerstand haalt 😉

Nu we nog in lockdown zijn, betekent het wel dat ik op andere manieren op zoek moet naar netspeelplaatsen. Ik ben aan het rondkijken naar fijne Facebook- en LinkedIn-groepen waar we op de nieuwe manier met elkaar omgaan, vanuit oprechte interesse. Connecten en natuurlijk geen gespam, maar wel mogen vertellen wat
je doet.

Als jij tips voor me hebt, fijne groepen weet waar jij in zit bijvoorbeeld, dan hoor ik het graag in de reacties hieronder of stuur me een link in een mail naar info@moniquecoppens.nl