Ik heb lekker zo lang gewacht met bloggen dit jaar, dat ik je nu niet meer met goed fatsoen het beste kan wensen voor 2019. Gelukkig heb ik niet zo veel met goed fatsoen, dus ik wens je alsnog het beste. Sterker nog, ik heb er een blog van gemaakt, van wat ik je wens……

Want wat ik je wens …is heel veel gewoons!

Want ik denk dat dat is wat er het meest toe doet.

Een paar maanden geleden zat ik in oude videobestanden te rommelen, toen ik onverwacht een stukje video tegen kwam uit 1994, waarin ik mijn ouders, broer en de hond filmde op een gewone zaterdagmiddag. Ik weet dat ik in die tijd regelmatig concerten filmde bij het poppodium waar ik werkte en ik denk dat ik de camera even aan het uittesten was. Ik keek naar de beelden en ik was echt super ontroerd. Ik had nooit gedacht dat nog eens te zien. Dat er beelden waren van die periode.

Ons huis. Super lelijk ingericht. De tuin, met de keurige banen met allerlei kleurige bloemetjes; de hobby van mijn pa. Nu zit hij op een verpleegafdeling en wil niet eens meer naar buiten. De tv staat aan. Mijn moeder kijkt naar André van Duin. Mijn pa puzzelt in zijn hoekje van de lelijke, bruine bloemetjesbank. De hond Snoopy kijkt blij naar de camera en komt zijn speelgoedkonijn brengen. Hij is al lang dood.

In een ander stukje loopt mijn broer in zijn korte broek door beeld, zijn rode haren in een kort model, aanzienlijk minder kilo’s. En aanzienlijk nog niet schizofreen. Tante Cor is op visite, je ziet haar even aan tafel zitten. Ze is een aantal jaren geleden overleden. Mijn moeder komt met een pan de keuken uitlopen en zet het op tafel. Mijn vader volgt haar en gaat zitten. Dat was het. Zo maar een onbelangrijke dag uit het leven. Maar het was het leven.

Ik was er super door geraakt. Beseffen dat juist dat gewone spul, de mensen, dat dat is wat je mist. Ik zou niet weten wat mijn doelen waren op het moment dat ik filmde. Of wat voor spullen ik wel of niet had. Ik weet alleen dat ik graag nog eens aan die tafel zou aanschuiven. Ook al leefden we toen ook erg langs elkaar heen. Nu zou ik ze zien.

Dus ik stuur je niet de standaardwens dat je je dromen maar mag vervullen dit jaar…..

Want wat ik je wens…..

Is dat je kunt houden van de plek waar je bent. Dit jaar en ieder jaar.

En dat je kunt houden van wie je bent. En met wie je bent.

Dat je ze kunt zien.

Alle doelen en plannen die we smeden, ook ik vind ze heerlijk, maar ze doen er zelden echt toe. Je gaat aan te veel voorbij in het leven als je niet oplet en je blik alleen op doelen richt.